Drie nieuwelingen van de Swift-Avanti-Bollenstreek reden afgelopen weekeinde de klassieker Wim Hendriks Trofee. Renner/reporter Twan maakte een verslag van een veelbewogen dag:

We (Thijs, Luck en ik) hebben vandaag de Wim Hendriks Trofee gereden. Dit is een klassieker voor nieuwelingen in Zeeuws-Vlaanderen van Sint Gillis-Waas naar Koewacht over verschillende kasseistroken.

Nadat we om stipt vijf over half negen wegreden van de Friezengaarde pikten we Luck op bij Swift in Leiden. Hier moest Thijs nog even eten kopen voor tijdens de koers en na dit gedaan te hebben vervolgden we onze reis met als bestemming Sint Gillis Waas.
Om ongeveer half twaalf waren we daar aangekomen en we hadden dus nog zeeën van tijd voor de start die om één uur zou zijn.

Nadat we de startnummers opgehaald hadden, gingen we wat inrijden en toen we op zoek waren naar de materiaalcontrole zagen we een Britse ploeg verschijnen, ook was er een Duitse en een paar Belgische ploegen, dus het deelnemersveld was erg sterk.

Na ons hier even over verbaasd te hebben op zoek naar de materiaalcontrole. Deze bleek gewoon voor het startvak te zijn en om half een stonden we in het startvak. Door een communicatiefoutje stond Luck helemaal achteraan en zou het dus lastig krijgen met naar voren rijden.

Thijs en ik stonden redelijk dicht bij elkaar iets voor het midden van het startvak toen het startschot klonk. Na de neutralisatie werd er meteen volop gekoerst en het peloton veranderde hierdoor al snel in een lang lint. Luck kreeg het in de beginfase van de wedstrijd al moeilijk door een val en kon later ook niet meer aanpikken bij het peloton dat nog steeds volop koerste.

Later zou hij ook na 35 kilometer uit de koers gehaald worden vanwege een te grote achterstand. Thijs en ik zaten hier gelukkig voor en zaten beide na twaalf kilometer bij de eerste strook kasseien nog in het peloton.

De eerste strook viel wel mee omdat er naast de kasseien ook een betonnen randje langs de weg lag en hier was goed hard op te rijden. Eenmaal weer op asfalt aangekomen (het voelde als ijs, zo lekker glad) brak het peloton in tweeën. Thijs zat net bij het achterste gedeelte en ik zat net bij het voorste gedeelte. Hierna probeerde Thijs met een aantal andere jongens weer terug te rijden naar het peloton en ik probeerde mijn stekkie daar te verdedigen.

Na ongeveer 40 kilometer kwamen we in Koewacht aan waarna we nog drie plaatselijke rondes van 12 kilometer moesten rijden. In de eerste van deze drie rondes kon ik het tempo goed bijhouden, dit veranderde echter halverwege de tweede ronde, het tempo werd toen flink opgevoerd en er was een valpartij aan het begin van de kasseienstrook. (die we drie keer moesten rijden en helemaal niet zo fijn was als de eerste strook) Hier moest ik dus omheen, waarna er vijf kilometer verderop weer een valpartij was in het peloton, dat toen tweehonderd meter voorsprong had op het groepje waar ik mee reed. Ook hier moest ik weer omheen door het gras, omdat 'de gevallenen' er de tijd voor namen.

Dit was een beetje de zogenaamde druppel die de emmer deed overlopen en na 60 kilometer was ik best wel een beetje moe. Ik kon toen ook het achervolgende groepje niet meer bijhouden en reed een tijdje alleen waarna ik in het groepje daarachter aankwam. Hier reed ik samen met Timon van Reek van de Bollenstreek (hé dat rijmt) weer weg en reden zo samen 12  kilometer door.

Vlak voor de finish haalden we het groepje voor ons weer bij omdat ze aan het linkeballen waren. Thijs zat, zo bleek later, hier nog twee groepjes achter. Thijs was 105e en ik was 76e. De winnaar was een Brit, Alex Minting.

De moraal van het verhaal; kasseien hebben geen praktisch nut en sommige zien eruit alsof ze vanuit de helikopter gestraat zijn.